Dag Roddelrij!

Terwijl de regen en de schemering neerdalen in het park, treft Elena Dikomitis met cultuurmakers Arina, Griet, An en Hans op het einde van hun werkdag. Schuilend in de romantische kiosk hebben ze het over het park als plek waar iedereen zich niet altijd even geborgen voelt, en hoe (niet) publiek de publieke ruimte is. 

In het Oostendse Leopoldpark liggen de verhalen voor het rapen. Vroeger werden deze verteld op de lange rij bankjes aan de vijver van het Oostendse Leopoldpark - in de volksmond gekend als de 'roddelrij'. De laatste jaren blijven de bankjes vaak leeg. 

Dat is jammer, want een goede roddel is het perfecte tegengif voor de toenemende eenzaamheid. Op een bankje in het park ontmoet je bovendien mensen die je in je eigen bubbel nooit zou tegenkomen. En vooral: gekeuvel op de bankjes zorgt voor leven en gezelligheid. 

Het Leopoldpark mag dan wel schilderachtig mooi zijn, gezellig vinden de meeste mensen het niet. Na valavond voelt dit stukje groen vooral voor vrouwen en meisjes erg onveilig, en blijven zij liever weg. 

Dat onveiligheidsgevoel is de reden waarom Girls Make The City, een initiatief van ZIJkant en Wetopia, neerstreek in het Oostendse Leopoldpark. In de nazomer van 2025 dachten negentien buurtbewoners, leerlingen van naburige scholen, oude en nieuwe Oostendenaren na over hoe ze van ‘hun’ park een plek konden maken waar iedereen zich thuis voelt. 

Het doen herleven van de Roddelrij is een van de voorstellen van Girls Make The City Oostende. De vijfdelige podcastreeks - via QR-codes te beluisteren op de bankjes van de échte roddelrij - wil jong en minder jong, nieuwe en oude Oostendenaars opnieuw doen babbelen met elkaar. 

Transcript

SPEAKER_05 0:09

Hallo, bent u Arjen? Ik ben Helena. Ja, spreek ik uw naam juist. Arina. Arina. Arina, welkom. Het is een hard aan het regen. Zullen we een beetje meer? Ja, misschien is het beter aan de andere kant. Ja, dat is dus een kant. Maar we kregen hier een natte douche. Dankjewel.

SPEAKER_04 0:33

Heb je niet gevoeld?

SPEAKER_05 0:34

Nee, Sava, Savat.

SPEAKER_04 0:35

Dat is vandaag toch wel wel.

SPEAKER_05 0:37

Dat is waar. Ik heb hier een schriftje met de namen van mensen die sowieso bij mij op de bank ging komen zitten. Waarvan jij natuurlijk deel bent. Ik had ook nog opgeschreven dat je meewerkte aan het publiek plan Osten.

SPEAKER_04 0:53

Dat klopt. Er kwam een vraag hoe ik de publieke ruimte eigenlijk in Osten zie, hoe dat ingevuld kan worden. Wat er verbeterpunten zijn en wat dat wel misschien wel werkt. Ik ben zelf van opleiding intervieurontwerper. Dus ik ben wel vaker in contact gekomen met de ruimtes en ook de ervaring en beleving ervan. Toen zijn we beginnen om de zwarte kinderen te praten. En ik zei dat dat eigenlijk de manier is waarop je een ruimte moet beleven als een kind. Nieuwsgierig zijn, dingen uitproberen, je openstellen, kijken vanuit een ontwerper ook vanuit eigenlijk een punt dat een publieke ruimte niet door één enkel persoon wordt benut, maar door verschillende mensen met verschillende achtergronden, met verschillende fysiek. Wacht, ik zal een paraplie open doen.

SPEAKER_05 2:02

Ik heb een supergoede paraprie en ik kom wat dikter. Ik kom wat dichter bezig. Dat is interessant.

SPEAKER_04 2:13

Een plek is niet ontworpen voor één persoon. Dus wij zijn allemaal anders. Iemand is misschien fysiek in orde, maar mentaal minder in staat om bepaalde obstakels tegen te gaan. De andere is misschien de liefde die net iets te jong of net iets te oud is om bepaalde activiteiten in de publieke ruimte te kunnen doen. Dus dat zijn bepaalde inzichten waarmee je rekening moet houden als je een ruimte ontwerpt.

SPEAKER_05 2:46

En dat is jouw beroep. Dus jij bent ingenieur vormgeer.

SPEAKER_04 2:49

Ik ben van opreding ingenieur vorge, maar momenteel werk ik niet in de branche, ik werk in Kultuurcafé en in Tritur Loren, eigenlijk werk ik. Ik ben heel nauw verbonden aan de grote postes. Sociaal gedeelte van. Ik heb mij laten vertellen, je bent ook een goede kok waarschijnlijk. Ik ben twee zo'n goede kok. Zeker. Op werk kook ik niet zoveel. Ik verkoop vooral. Maar ik ben een. Ik denk dat ik een goed gesprekspartner kan zijn.

SPEAKER_02 3:24

Zeker. Die indruk heb ik niet. Het is daarom.

SPEAKER_04 3:28

Ik ontmoet graag mensen. Ik vertel, ik luister graag ten eerste.

SPEAKER_05 3:33

Je gaat op de rodelrij zitten op een van de bankjes naast iemand. Wat is het eerste dat je vertelt over jezelf?

SPEAKER_04 3:43

Dat is een heel goede vraag. Ik denk dat ik zoiets van mijn naam eerst en vooral vertel, want ik vind het heel belangrijk dat mensen elkaar bij de naam noemen, want elke naam draagt een bepaalde betekenis ook, en die van jou, arina. Het heeft twee betekenissen. Eén daarvan komt van het woord Arena, dus het podium. En een andere. Ik persoonlijk vind minder toepasselijk voor mij, maar het heeft een link met de God Aris, Aris van de God van de Oorlog. Waarom ik het minder toepasselijk voor mezelf vind, is omdat ik een vredzachte persoon ben en niet zo gewelddadig. Maar ik praat graag, ik luister graag. Ik heb ook toneel gestudeerd vroeger, dus ik heb veel op het podium gestaan, alleen voilà. Dus ik denk dat de naam, ik ben heel tevreden met mijn naam. Het is een naam afkomstig uit Rusland. Want ik heb zelf een Russische roes en ook Armeens en Georgisch, ik ben een mengeling, vandaar, ik vind dat de naam ook een bepaald verhaal draagt met zich mee. En als ik mensen ontmoet, vraag ik ook heel vaak naar hun naam. Ook je achternaam vertelt ook iets over uw oorsprong en over. Ja, dus dat is wel heel interessant.

SPEAKER_05 5:31

En daarom vind ik het zo fijn, dit paard, ik heb zoveel verschillende mensen al ontmoet op een heel korte tijd, van heel veel verschillende nationaliteiten. Ik ben zeker als je al die verhalen samenbrengt op de robotree, samen met de vooral witte, ouderen of stendenaars die daar zitten, zou heel interessant kunnen zijn.

SPEAKER_04 5:55

Ik denk inderdaad, wanneer iemand, dat is ook iets typisches als stents, denk ik. Of algemeen eigenlijk. Mensen die aan de kust wonen, hebben nogal wat bruten, zeker in een stad die een haven heeft, wat een bruto levenswijze, een hele harde nechten. En als ze in contact komen met de mensen die van het binnenland komen, zijn ze vaak heel beschermend. Stellen ze zich vaak heel beschermend over. Ik hoorde heel vaak van Ostenden dat als er aangespoelden naar hier komen, dat ze heel vaak tijd nodig hebben om de echte Ostende naar te leren kennen, om in die vriendenkring ergens binnen te geraken. Want blijkbaar is dat niet zo simpel. Omdat de mensen zich ook echt vol voelen van wij zijn van hier en dit is onze plek, en al de rest is naar hier gekomen en hoort er eigenlijk niet mee. Maar er zijn ook heel veel mooie en warme verhalen dat ik al hoorde. Maar dat is inderdaad een heel goed initiatief om mensen toch even wakker te maken en te laten zien dat de wereld niet alleen te maken heeft met het uiterlijke of met hoe iemand zich opstelt, maar dat er bij de mensen heel veel van binnen. We hebben tijd nodig om elkaar te kunnen vertrouwen, om elkaar te leren kennen. En ik denk dat dat ook een mooi parcours is naar het verdere ontwikkeling van de zaken. Want nie heb je tijd. De mooie dingen kosten tijd. Absoluut. Bedankt voor jouw tijd.

SPEAKER_02 7:42

We hebben meer tijd genomen met heel veel plezier.

SPEAKER_05 7:46

Als ik hier begin te vallen. Nee, ik ben heel blij. Ik zou hier ook uren kunnen zitten, dagen kunnen zitten. Dat is heel tof.

SPEAKER_04 7:52

We zien elkaar binnenkort. Zeker. Zeker alvast. Nu zou ik jou ook wel willen leren kennen en.

SPEAKER_05 8:00

We gaan nog een moment vinden om nog eens samen op de Rodorij te gaan zitten. Prima. Volgende maand. En misschien als het niet regent, want nu, hè?

SPEAKER_04 8:09

Vandaag is het toch een makkere dag.

SPEAKER_05 8:12

Heel erg bedankt om je.

SPEAKER_04 8:13

Het heeft ook zijn charm, want dat is goed voor de natuur.

SPEAKER_05 8:16

Zeker, zeker. En sommige mensen luisteren raar naar het geluid van de regen. Vinden het heel ontspannen. Dat is toch toch? Dankjewel. Zal zien wie dat er nog bij mij op de bank komt. Eén in de middag. Salutjes.

SPEAKER_04 8:37

Komen jullie bij mij op de bank zitten? Ja, dankjewel.

SPEAKER_05 8:40

Salutjes, daar. Ja, ik denk dat dit de droogste plek is op dit moment.

SPEAKER_02 8:46

Dus zet u.

SPEAKER_05 8:48

Weet je wat? Zet jullie maar naast elkaar. Is het ook in twee? Ja, ja, zeker. Ik ga gewoon aan en toe een klein beetje dichter komen met de microfoon. Goed, wie zijn jullie?

SPEAKER_03 8:59

Eén per één. Ik ben. Sorry, ik ben vergouden ook. Dus als mijn stem zo klinkt, het is weer een goede zit. Ja, het is dat. Ik ben Anne Paus, ik woon in Ostem sinds een zesal jaar, denk ik. En ik werk in de Grote Post als communitybuilder en programmamaker, en ik werk ook voor het Vaarfestival als kurator.

SPEAKER_06 9:25

En jij bent? Ik ben Griet Domelaar, ik werk ook in de Grote Post en ik ben samen met Anne ook communitybuilder en programmator voor familie en scholen.

SPEAKER_05 9:36

Oké, en mag ik jullie vragen vanuit jullie achtergrond: waarom is dit park een belangrijke plek vanuit ons onderzoek? Als communitybuilder, ik neem aan dat dit ook een plaats voor ontmoeting kan zijn, dat is redelijk evident.

SPEAKER_06 9:53

We zitten hier eigenlijk zelfs onder de kios, waar er al heel veel dingen gebeurd zijn. We hebben hier al ook wel wat dingen georganiseerd. Koren die hier zingen. Publiek plan is hiervoor. Publiek plan is hiervoor gesteld.

SPEAKER_05 10:07

Er zijn wel wat dingen die hier gebeuren. Voor mensen die niet van Ostende zijn, wat is het publiek plan?

SPEAKER_03 10:13

Publiek plan is eigenlijk een alternatieve stadskaart, een alternatief stratenplan van Ostende. En dat is eigenlijk dat stratenplan of dat stadsplan hangt samen met zintuigelijke ervaringen of verlanges van bewoners van Ostenden of pastanten van Ostende. Dus als je van verder naar de plan kijkt, herkende helemaal het stratenplan uiteraard. Je kent altijd het stratenplan van de stad. Zeker af van Stent, nu weet ik vrij specifiek. Maar bijvoorbeeld waar je normaal de Kapellenstraat hebt, daar staat dan niet Kappellenstraat, maar hier kom ik scheuren voor de regen. Of bijvoorbeeld aan de dijk. Hier kwam ik altijd wandelen toen ik zwanger was, en nu kom ik hier met mijn dochter.

SPEAKER_05 10:56

En wat staat er op het stratenplan van Otten, wat staat er qua gevoel of beleving op dit park?

SPEAKER_06 11:04

Veel gevoelens door elkaar. Het is niet alleen een plek waar je tot rust komt en niet en een broodje op iets, maar mensen zijn hier ook bang. Het is een combinatie van veel dingen. Het is een beetje een smeltproest van heel veel gevoelens, denk ik.

SPEAKER_03 11:18

Dat vind ik het mooie dat publiek plannen ook zichtbaar maakt. Verschillende waarheden kunnen aast elkaar bestaan. Je kunt u verschillende waarheden kunnen zelfs voor één plek op verschillende tijdstippen naast elkaar bestaan. Dat is heel persoonlijk, volgens mij jij bent.

SPEAKER_06 11:33

Wat je hier beleefd hebt. Ik kan zelfs iets heel persoonlijk vertellen over dit park. Ik heb hier acht jaar geleden voor de eerste keer met mijn lief gekust, bijvoorbeeld. Dus natuurlijk is dit park voor mij ook wel iets bijzonders. Zeker. Ja, romance. Ah, wel ja, ja, romance. Het is helaas voorbij, maar toch een mooie herinner. Het is wel een mooie herinnering, of zo. Ja, helemaal. En was het op een van de bankjes? Nee, het was niet op een bankje. Het was echt zo aan de klok. Oké.

SPEAKER_04 12:07

Putarist van.

SPEAKER_05 12:08

Ja, jullie zeggen op dit park staan er veel gevoelens. Vermeld, voelt de ene groep zich hier meer op zijn gemak dan de andere? Zien jullie daar een soort structure in.

SPEAKER_06 12:21

Ja, daar ben ik zeker in. Er zijn hier veel mensen die dakloos zijn. Ik denk, dat is ook wel een plek waar daklozen zich op hun gemak voelen. Juist daar waar misschien andere mensen dat een beetje onwennig vullen en daar wel wat spanning op voelen of zo. Bijvoorbeeld, heb je ook wel mensen die er is veel drukgebruik in Oostende, dat is ook wel een plek waar dat dan kan gebeuren. Dat voelt ook voor een paar mensen ook wel een beetje onveilig of zo. Maar goed, als ik met mijn zoon naar hier kom en we kijken naar de eentjes, is dat iets superzaligs om te doen. Hoe ooit is dat? Tien. Tien jaar.

SPEAKER_05 13:03

Een goede plek voor kinderen, dit park.

SPEAKER_06 13:05

Maar ik vind zeker tijdens het Theater en zee, is dat zeker een plek waar kinderen heel blij van worden. Weet wel dat ik niet zo blij van word trouwens, als wij ons booteram hier operen. Echt, ik ben altijd zo bang dat die mee om mijn boter of mijn broodje gaan pieken, wat al gebeurd is. Als je peronlijk een stukje laat vallen, zijn ze ermee weg.

SPEAKER_05 13:26

Ja, ik moet je wel zeggen, voor de luister, we hebben hier momenteel zicht op minstens 20 minuten.

SPEAKER_06 13:31

Ja, absoluut. En ze zitten hier altijd en ze weten God voor een domme hoe dat mensen hier een broodje komen oppeten. Dus volgens mij hebben die dat afgesproken. We moeten meteen 12 uur woningen komen zitten. En ze doen het echt, hè. Maak geen illusies. Ja, ja, ja. Ze weten de booteram. Nee, we zijn niet welkom op de rodorrijd. Niet als je iets in je handen hebt om te eten, laten we het zo zijn.

SPEAKER_05 13:58

Nog eens terug naar de verschillende mensen, soorten mensen, zal ik het zo zeggen, die hier dit park gebruiken. Ik heb al gesproken met oude Ostendenaren, met jonge Ostendenaren, met mensen die niet van Ostende zijn, met mensen die uit andere landen komen en hier in Ostendige strand zijn, mensen met en zonder honden. Iedereen heeft zowel, denk ik, een specifiek gevoel bij dit park. Zijn er mensen die eerst geef bekeken worden, die er minder welkom zijn, naar jullie mening? Dat is allemaal subjectief.

SPEAKER_06 14:36

Ja, maar ik denk het wel, dat er sprake is dat er hier ook dealers zitten. Ik zou dat ook niet moeten ontkennen, dat is een beetje een publiek geheim. Ja, die zien we natuurlijk liever hier niet, ofzo. Dat brengt vaak niet zo goede dingen of niet zo'n fijne dingen. Dus ik denk dat dat wel iets is dat mensen liever niet zien als je mee kind bent om te spelen, hoopt er gewoon voor die mensen dat er een andere manier kan zijn om door het leven te gaan.

SPEAKER_05 15:11

Ik hoor wel dat dat veel verbeterd is de voorbije maanden.

SPEAKER_03 15:14

Dat is een problematiek die ook stadsbreed is. Dat is niet toe te schrijven aan één plek. Of je merkt ook soms als ze op één plek inspanningen gebeuren, dat je soms ook een problematiek verschuift of zo. Dus ik denk dat dat ook iets is wat je niet alleen stadsbreed, maar ook maatschappij breed moet durven in mogen kijken.

SPEAKER_06 15:37

Ja, want stel nu nog dat het zo zou zijn, het is veel verbeterd en ze zijn weg, dan stel ik mij vooral de vraag: maar waar zijn ze nu dan? We hebben het over mensen of zo. Dus op zich is dat inderdaad iets, denk ik dat. Moeten we daar dan blij om zijn dat ze hier niet meer zijn of zo? Ik weet het niet.

SPEAKER_05 15:58

Het probleem is geen verlegd. Wat mij wel zorgen, Baard, als iemand die ook een gemixte achtergrond heeft, is dat er heel snel de link wordt gelegd tussen dat drugsgebruik en dat ware vreemdelingen die dat kwamen doen.

SPEAKER_06 16:14

Ja, maar dat is flauwekul. Oké, leg uit. Want ik heb nuance nodig. Ja, snap ik. Maar hoezo? Waarom zouden mensen van kleur wel drugs nemen? En mensen die dat niet zijn, niet. Ik bedoel, dat is flauwekul. Als je gewoon door de stad loopt, zie je dat gewoon letterlijk dat dat niet klopt. Alleen, ik weet niet of er verder nog nuance in moet zitten. Dat is gewoon flauwekul. Dat zit drugs bij heel veel mensen, ongeacht van waar je komt en wie je bent, ik voel heel hard op stand en weerstand als je dat zegt, het is gewoon flauwkeul.

SPEAKER_03 16:50

Die vind ik nog interessant om je na te denken. Je vroeg net wat voor park is hier. Wie komt hier overal? Ik ervaar dit park ook echt als een doorgangspark. In die zin is er heel veel menselijk verkeer. En het moment dat er echte gesprekken ontstaan, is toch denk ik wanneer mensen een soort rust vinden om even te gaan zitten en om te praten. En in die zin, mensen zijn heel vaak onderweg van punt A naar punt B, en dan is er eigenlijk heel weinig ruimte voor connectie, voor dialoog. En ik denk in de gehaastheid van het leven, dat er dan ook voordelen over elkaar ontstaan, dat je gedachten voor iemand anders invult. En dus grote maatschappelijke uitdagingen als dakloosheid, werkloosheid, ziekte, drukgebruik, dat is zo complex en zo genuanceerd je veilig voelen in een stad. Daar hangen zoveel haaks aan, dat ik daar zelf ook niet één mede of zo kan over. Ik voel mij soms hier veilig. Ik voel mij soms echt niet op mijn gewak. En dat is iets heel genuanceerd of iets heel complex of zo. Dus wat we nu doen, hier zo zitten al en daarover praten, daar ga je al voorbij aan de vooroordeler ofzo. Oh, merci.

SPEAKER_05 18:01

Willen jullie nog iets anders kweten?

SPEAKER_03 18:04

Denk ik niet, ik ga die gat gaan over doen.

SPEAKER_06 18:06

Ja, het is echt altijd en jij bent al zo verkeerd. Ik ben naar de rij.

SPEAKER_05 18:17

Dag Han. Jij bent hier de laatste persoon die weer mee op de bank komt zetten. Mijn laten vertellen dat je de man bent die heel geïnteresseerd is in verbinding tussen mensen. Klopt dat? Waarom zeggen de mensen?

SPEAKER_00 18:43

Ik coördineer dit klein verhaal. Een klein verhaal dat je eigenlijk top zet om mensen te verbinden met elkaar. En eigenlijk liefst zo'n divers mogelijke groepen. Ik denk dat er ook heel wat mensen op een eilandje zijn bewegen doorheen dit park. Er is heel veel eenzaamheid hier in zo'n stad. In zo'n park kan daar een antwoord op zijn, maar dan moet er echt een beweging ontstaan waarin mensen elkaar gaan aanspreken of voor elkaar zorgen. Ik denk dat zo'n park een oplossing kan bieden daaraan.

SPEAKER_05 19:25

Ja, het komt niet automatisch, die ontmoeting, dat is een beetje de ute heen.

SPEAKER_00 19:31

Dat is ook wel het leuke natuur, doordat je mensen had ontmoeten die in een ander fragment van de maatschappij of die op een andere plek zitten, die in normaal gezien niet zo ontmoeten. Die ontmoeten, zorgt in ene keer voor een nieuwe laag in je wereld. En altijd maar in dezelfde laagje zitten, kotteren en altijd, maar dezelfde soorten mensen tegenkomen die over hetzelfde denken. Eigenzam maar cyber. Dat is veilig, maar dat is een cyberdoening. Dus dan is dat wel leuk om hier al die verschillende lagen tegen te komen. En dan moet de kunst erin zijn: hoe brengen we die samen? Van de week liep ik binnen bij de bakker. Hier op een Spitsplein heb je daar een bakker. Daar stond de gast achter mij die duidelijk dat ik en thuisloos was. Ze had zijn zak mee met zijn dingen en zijn spullen dat hij mee nam. En samen mij sloot hij aan bij de rij die in de bakkerij ging. En toen was het mijn beurt en ik kwam bestel waar ik woon. En toen was het aan hem en ze zeiden: ja maar, meneer die moet wel aansluiting, maar die was al de hele tijd aan het aansluiten in die rij. En die zei: Jammer, ik sluit dan. En die zei: Nee, nee, nee. En ik zei van ja wel, die roep daar heel tijd naast mij. En zei zo kunnen koffie krijgen, maar twee suikertjes in. En ik heb die toen getracteerd op zijn koffie, en we zijn naar buiten gegaan, we hebben nog even gebouwd voordat ik er in naar reus ging, en dat had mij meteen ook weer het voorbeeld van hoe hasten die in zo'n situatie zitten, die eigenlijk onzichtbaar gemaakt worden door de rest. En dat is eigenlijk een babbeltje met die hasen, dat vraagt eigenlijk niets. Voor hen is het belangrijk dat ze gezien worden en iedereen ontwijkt ze of gebaart dat ze er niet zijn. En die hassen zijn hier ook het wezenlijk onderdeel van dat park. Maar ze zijn eigenlijk even zeer steekover van dat park. Maar die worden eigenlijk helemaal genegeerd.

SPEAKER_05 21:45

Ze worden genegeerd. Ik heb ook de indruk dat ze zelfs een beetje geweerd worden uit het park. Want verschillende oude mensen hebben mij wel gezegd. die clochars, die daklozen, die mogen hier niet zijn. Er zijn opvangmogelijkheden. Ontzieren dit park.

SPEAKER_00 22:03

Vreselijk.

SPEAKER_05 22:08

Ja, hoe ga je daarmee om? Idealiter zet je twee mensen samen op een bank, hey. Iemand zonder dak of thuis. Samen met iemand die goed gezetteld is in de buurt van het park.

SPEAKER_00 22:19

Of ik zag ooit eens, was het in Stockholm? Je geeft hen een plek in het park die ze woon beheer. En dan maak je ze niet alleen een stijkhouder, maar ook beheerder van een deel van je park. Daarmee de dialoog nog niet, maar dan heeft je wel het teken van. Ook jullie zijn hier welkom in dat park. Een stuk van dit park is voor jullie.

SPEAKER_05 22:45

En is er nog iets anders dat je zegt van kijk, ik ben niet van de stande, iets waarvan je zegt, dat moest je weten over dit park of deze plek.

SPEAKER_00 22:55

Ja, weet je, toen dit project startte, Girls Make the City, en hier concreet op dat park, ik heb ook twee dochters en ik zei maar nee, is het zo lastig als meisje en die had niet van. Vader, hoe is het niet mogelijk dat je dat nu weer niet ziet? Natuurlijk is dat lastig. En nee, wij zouden niet door dat park aan het s'avonds laten. Of als we uitgaan hebben en we komen terug, gaan we niet door dat park fietsen of stappen. En dat is zo ongelooflijk jammer dat dat park, ik zei van huh, maar ik zit daar zelf nooit mee in en zei ja, natuurlijk niet. Een man zegt groot, jouw gaan ze niet lastig vallen. En dat is zo jammer dat dat een soort plek wordt die daar ook mee geassocieerd wordt. En het idee om hier om daarmee aan de slag te gaan en daar concreet wat dingen mee te doen, zo wel mooi zijn. Want het is een mooie plek. Maar misschien moeten we wel een prik met jongens doen om dat uit te leggen. Eerder dan vrouwen en meisjes zich gaan wapen, zouden we eigenlijk vooral met die jongens moeten gesprekken houden, ook op de bankjes of op de plekken in de parken, die door hen onveilig gemaakt worden. De dochter zei van heb je geen idee van gewoon op café gaan. Mensen die moeten langskomen, of mannen die moeten langskomen en jou aanraken of zo. En die zegt dat is heel temat door. Je ziet dat niet. Maar dat is permanent. Dus dat gaat niet alleen over het park, dat gaat over de hele gedragskode die moeten erg.

SPEAKER_05 24:41

Ja, zeker. Ideën genoeg.

SPEAKER_00 24:44

Ja, vaak wordt er gezegd van ja, nou ja, dat park is onveilig. Wat kan de overheid doen om dat veilig te maken? En dan moet hier plots: politieagenten doorlopen en drugskontroles zijn en dit en dat. Je zou even kunnen zeggen van ja, maar wij als stendenaars eisen dat park terug op en wij gaan dat zelf beheren en dat dingen gaan. En dan krijg je eigenlijk schroom, het zijn allemaal appartementen en huizen. Dus een beetje van als wij dat zelf zouden willen veilig maken, dat zou ook veel mooier zijn, want al die mensen die dat meedoen, gaan dat ook aan hun kinderen en aan hun zonen vertellen van dat en dat en dat is nodig omdat het daar veilig zou zijn in dat park, maar ik wil nu niet medig gaan doen. Maar als je het nieuws volgt op dit moment dat is gewoon niet te doen. Heel de wereld staat in brand, een hoop ioten, weer mannen, hebben de macht in handen en zijn het overal aan het verpretsen. En dan denk ik om wat hoesting te vinden, hoe moet je dat gaan doen? En dan denk ik op lokaal niveau. In je heel klein biotopje rondje, kun je dingen gaan doen die verschil maken. En als je hier met een equipe zou zeggen van we gaan dat park met de omwonenden en met de passanten die hoesting hebben, we gaan dat hier zelf beheren, dank ik dat je daar al wat stappen zet om tot ontmoeting te komen. Maar daar ziek nog altijd heel veel potentieel in die groepen met de migratieachtergrond, die publieke ruimte. Gebruiken die groepen veel meer. Dat zit ook in hun DNA om daarmee aan het slag te gaan, het is mooi weer. Veel mensen, maar in het zuiden is dat ook zo: die huizen zijn veel kleiner. Westerlingen hebben grote huizen, maar eigen tuin en bijna geen noodzaak meer om buiten te komen. In het zuiden zijn die huizen veel kleiner. Is er veel minder buitenruimte aan elk individueel huis of appartement of wat dan ook. Maar mensen komen buiten en klein, die publieke ruimte. Als dit een picknikplek zou worden, waarin je dat wat stimuleert van de mensen hier met hun laken en hun deken kunnen komen piknik.

SPEAKER_05 27:04

Ik denk, en als je dan op de grond zit, kom je ook makkelijker tot ontmoeting, denk ik, zeker, heel handig dan aan beginnen, dan al die plan. Nee, maar merci.

SPEAKER_00 27:19

Als je hier zonnezo maken waar je geen ontvangst hebt, als je dat aan die bankjes nu zoiet plaatsen waardoor je in een bunker, dat je daar, maar dat bestaat toch, dat je echt van het begin tot het einde van de banken. Signaal wordt afgesneden. En als je wil bellen op een strietjes, dan kan je dat nog wel. Maar in die zone niet. Ik of dat je in de trein ook stilte zone zet.

SPEAKER_05 27:47

Stapper stap. Merci voor het gesprek.

SPEAKER_00 27:51

Tof van jou om hier rond te chonen in zo'n.

SPEAKER_05 27:55

In dit hondenweer.

SPEAKER_00 27:57

In dit hondenweer, maar dan is het ook s'avonds. Eigenlijk is dat wel tof.

SPEAKER_05 28:00

Ja, ik vond het wel een speciale ervaring.

SPEAKER_00 28:03

En het alleen zijn zorgt ook wel dat je veel opender bent. Voor anderen, want als je daar met twee staat.

SPEAKER_05 28:12

Ik moet wel zeggen, eerlijk het halve, ik kwam hier met een opdracht. Ik heb mijn microfoon mee. Ik weet nu niet of ik zonder dingen in opdracht zo spontaan mensen natuurlijk naspreken. Om half uur, twaalf uur s'avonds. Het waren nog dan super toffe gesprekken. En de verhalen die je nog rondhangen hebben, wellicht, we gaan er werk van maken een paar van die stem in de Bank, maar tof!

SPEAKER_00 28:44

Robotbank.

SPEAKER_02 28:45

Robotbank.

SPEAKER_01 29:02

U luisterde naar de laatste aflevering uit de podcast, een productie van Studio in Old Van Gross Method. Dit initiatief van Zobia, and 1900.