Goeienamiddag Roddelrij

In het Oostende Leopoldpark trekt de dag voorbij. Met scholier Freya heeft Elena Dikomitis het over vieze opmerkingen en straatintimidatie, maar ook over de wijze levenslessen van oudere mensen. Dominique van Theater aan Zee vertelt hoe een babbel op een bankje in het park je wereld kan openen naar mensen uit je bubbel.

In het Oostendse Leopoldpark liggen de verhalen voor het rapen. Vroeger werden deze verteld op de lange rij bankjes aan de vijver van het Oostendse Leopoldpark - in de volksmond gekend als de 'roddelrij'. De laatste jaren blijven de bankjes vaak leeg. 

Dat is jammer, want een goede roddel is het perfecte tegengif voor de toenemende eenzaamheid. Op een bankje in het park ontmoet je bovendien mensen die je in je eigen bubbel nooit zou tegenkomen. En vooral: gekeuvel op de bankjes zorgt voor leven en gezelligheid. 

Het Leopoldpark mag dan wel schilderachtig mooi zijn, gezellig vinden de meeste mensen het niet. Na valavond voelt dit stukje groen vooral voor vrouwen en meisjes erg onveilig, en blijven zij liever weg. 

Dat onveiligheidsgevoel is de reden waarom Girls Make The City, een initiatief van ZIJkant en Wetopia, neerstreek in het Oostendse Leopoldpark. In de nazomer van 2025 dachten negentien buurtbewoners, leerlingen van naburige scholen, oude en nieuwe Oostendenaren na over hoe ze van ‘hun’ park een plek konden maken waar iedereen zich thuis voelt. 

Het doen herleven van de Roddelrij is een van de voorstellen van Girls Make The City Oostende. De vijfdelige podcastreeks - via QR-codes te beluisteren op de bankjes van de échte roddelrij - wil jong en minder jong, nieuwe en oude Oostendenaars opnieuw doen babbelen met elkaar. 

Transcript

SPEAKER_05 0:09

Mag ik voor iets vragen? Hallo, ik ben Elena. Ik maak een reportage over het park en over de bankjes. Kom je hier elke dag?

SPEAKER_00 0:19

Ik ben Savan. Ik woon in Ostanda. Ik soms work in Nipoolpark. Ook met mensen. Ja, tot.

SPEAKER_05 0:32

Je bent het vuilnis aan het opruimen. Ja, hoe vaak moet je komen elke dag?

SPEAKER_00 0:39

Ja, ik start 7 uur 13 minuten tot 3 uur 13 minuten.

SPEAKER_05 0:46

En zijn de mensen vriendelijk hier?

SPEAKER_00 0:48

Ja, heel mensen vriendelijk. Ook respecte leer met mijn work. Alles ja.

SPEAKER_05 0:54

Ja, je doet wel belangrijk werk.

SPEAKER_00 0:56

Ja, heel belangrijk work met alles. Mensen sociaal. Ook iedereen mensen respecte leerder voor je work. Dat is oké.

SPEAKER_05 1:05

De mensen vinden het belangrijk dat het proef is.

SPEAKER_00 1:08

Ja, heel belangrijk is het.

SPEAKER_05 1:11

Veel succes met je. Ik bedankt.

SPEAKER_00 1:12

Tot ziens. Oké, dat is.

SPEAKER_05 1:15

Hallo. Ah, sorry, u bent dan. Mag ik u iets vragen? Ja, zeg? Mijn naam is Elena. Ik zit hier onderbrek ik u.

SPEAKER_03 1:24

Nee, niet is goed ging juist afleggen, ja, zeg maar. Komt u hier vaak? Elke dag. Elke dag. Elke ochtend? Elke ochtend en elke namiddag, ja. Voor het kindje naar de kras te brengen dat niet. Geweldig.

SPEAKER_05 1:35

Hoe het is een zoontje. Oh, heel leuk. En voelt u zich altijd op je gemak in het park?

SPEAKER_03 1:43

Nee, niet altijd. Vertel eens? Nee, nee. Moet je toch wel opletten s'avonds. Hier gebeuren toch wel dingen die niet oké zijn. Ik ga daar niet verder over uitreizen, maar dingen die niet oké zijn. En is het verbeterd de laatste tijd? Ik vind het wel. Het is wel beter buiten vorig jaar, want vorig jaar was dat echt verschrikkelijk, echt waar.

SPEAKER_05 2:04

Ik hoor net van nog mensen.

SPEAKER_03 2:06

Het is wel verbeterd. Maar nu is het in andere delen van OST, hè. Drugs, drugs gebruiken. Ja, heel veel drugsgebruik, hier. En u bent zelf van onze stenda? Ik ben, ik woon hier nu vijf jaar. Vijf jaar, oké. Ja, ik ben een aangespool.

SPEAKER_05 2:21

En verder nog iets wat ik moet weten over het park?

SPEAKER_03 2:27

Niet direct, het is een mooi park. Het is een mooi park. En ja, de mensen hier een beetje meer controle, meer camera's, hè. Dat is mogelijk, want nu hebben ze deze kant allemaal camera's gezet en deze kant is niet verbeterd, maar nu gaan mensen natuurlijk naar daar. Je merkt dat, hè?

SPEAKER_05 2:44

En kent je de rodorij?

SPEAKER_03 2:46

Nee, dat ken ik.

SPEAKER_05 2:47

Dus u ziet daar aan de andere kant van de vever, die rijbankjes. Ze noemen dat in de volksmond de rodorrijk. Ja, dat is waar niet. En blijkbaar kwamen daar vroeger. Heel veel mensen zitten, nog altijd, maar met zich iets met. En ik probeer met deze documentaire eigenlijk de rodorrij weer leven in te bouwen. Dus te zorgen dat jong en oud samenzet. Is het moeilijk, denk je, om jong en oud te doen?

SPEAKER_03 3:12

Ik denk het wel. Ik ben van Oost-Vlaanderen en ik vind de mensen in West-Vlaanderen soms een beetje ja, ik weet niet, ze is ook teruggetrokken, ze zijn bang geworden. Je ziet dat. De mensen zijn er op hun gemak, kunnen ook niemand meer vertrouwen, mijn mama onlangs zoekt, telefoon krijgt daar, Argensabank, 3700 euro, dat we er echt afgelegd hebben. Het is die mens. Je moet overal dat je doppen kijken. Niemand vertrouwt elkaar nog, hè. Maar ik probeer naar iemand als ze op straat een sigaret te veraankijken zodat je ze nog gaat krijgen, dat is wel extreem gind.

SPEAKER_05 3:48

Alleen maar kijk, we hopen dat we er beter, ik hoop het zo. Ja, bedankt Reda. Hier van uw handeling. Via: we zitten hier op een bankje om te rodelen. Iemand heeft mij verteld dat je al veel smerige verhalen hebt. Ja, dat klopt. Smerige dingen hebt meegemaakt in dit park.

SPEAKER_04 4:26

Dat klopt zeker.

SPEAKER_05 4:27

Wil je daar iets over vertellen? Tuurlijk. Zeg misschien eerst eens: hoe oud ben je en ben je van een stende?

SPEAKER_04 4:33

Ja, ik ben Vreja, 19 jaar en ik zit in het 6e middelbaar, recht tegenover het park. In mijn middagpauze kom ik hier vaak mijn broodje op eten of de LO-lessen gaan hierdoor. En anders vind ik wel altijd een reden om een keer te wandelen in het park. En voel je je op je gemak? Overdag, zeker weten we wel. Maar s'avonds vermijd ik het liever. Maar ik hoef hier eigenlijk ook niet te zijn s'avonds. Maar overdag merk ik soms toch wel dat het ook niet altijd even aangenaam is.

SPEAKER_05 5:05

Vertel ik.

SPEAKER_04 5:07

Dan kom ik bijvoorbeeld buiten van school in de zomer met een rokje. En dan staat er daar allemaal en dan zegt hij: ja, may, het is wel een kort rokje en mij is het gehad en het is wel schone. En dan denk ik echt van: wat is de meerwaarde dat jij je nu vertelt, ik wil gewoon mijn broodje opeten. Ongevraagde opmerkingen. Ongevraagde opmerkingen. En tijdens de LO-lessen, als wij hier aan het lopen zijn, ik ben een heel sterk karakter. Dus mij maakt dat niet zo heel veel uit als er mannen iets roepen of ze fluiten, dan loop ik gewoon door. Maar de meisjes van mijn klas lopen echt terug naar de leerkracht en zeggen van ja, mevrouw, maar er staat daar een vieze man. En dan zegt mevrouw van ja, roep gewoon terug. En dan doen ze dat. Maar ja, dat is toch niet altijd even prettig als je gewoon HL lessen hebt.

SPEAKER_05 5:56

Ik heb mij ook laten vertellen dat je nog aan de steving uitgaande bent.

SPEAKER_04 6:01

Ja, dat durf eens een keer zeggen soms van mee. Ik heb er al geroddeld over je hoor.

SPEAKER_05 6:06

En daar al slechte ervaringen mee.

SPEAKER_04 6:09

Ja, het is niet zo heel ver van het park. Dus waarschijnlijk lopen ze gewoon door, of naar de lange straat of naar het park. Ja, daar is dat ook wel altijd van. Je moet iets hebben om te drinken. Hij zit je wel schonen. Je hebt wel eens gewoon een not fit aan vandaag. Maar dan denk ik, dat zijn geen complimenten. Je mag zeggen tegen iemand, je ziet er goed uit, maar je hoeft dat niet met zo'n veel hele ondertoon te vertellen. Maar ja, dat houdt me wel niet tegen uit te gaan.

SPEAKER_05 6:37

En zou je met vrienden en vriendinnen hier s'avonds in een groep in het park komen of?

SPEAKER_04 6:44

Ik denk na Girls to Make the City heb ik wel zo de dran om zo te tonen van dat is echt ons park en we moeten terugwinnen. Dus dan wil ik echt wel iets doen met mijn vrienden. En dan stel ik voor van die keer s'avonds hier komen piekniken. En dan zeggen ze: maar ja, ik weet het toch niet zo goed vrij. Het is daar toch een raar park. Gaan we niet naar de zeedijk. Dat is daar open. Je kan daar langs alle kanten weg als er iets gebeurt. Dus het wordt wel veel vermeden door iedereen, merk ik. Ik had nog een verhaal: je hoort iets van een broodje of zo. Ik was een broodje aan het eten met een worst. En er passeerde man en hij zegt: ja, je mag gerust wel een andere worst ook eten. En ik zeg nee, ik blijf toch wel liever bij die van slager als niet ergens.

SPEAKER_05 7:37

Oh maar je smerigel.

SPEAKER_04 7:39

En dan reageer je dan daarop. Zeker. Ik ben echt niet de persoon dat ik mijn vriendinnen gaan gewoon zeggen. Oei, wat zegt die man nu? Ik ga echt zeggen, doe ik normaal eigenlijk tegen wie denken dat je praat. Ik ben ook zo iemand die zegt de volgende keer dat je meisje lastig valt, moet je nadenken: het kan je zus zijn, het kan je mama zijn, het kan je tante zijn. Dat is iemand zijn dochter tegen wie je praat. Jij hebt geen enkel recht om zo over iemand te praten dat je niet kent. Zelf over iemand die wel kent. Je mag dat echt als een mopje vertellen, maar als je mij niet kent, ik vind dat persoonlijk niet grappig. Ik wil gewoon middag eten.

SPEAKER_05 8:15

Ja, ja. En nog een laatste vraag. Denk je dat dit park, ik lees in de krant vaak in parken, dat bijvoorbeeld homo's worden aangevallen, of oude mensen, of jongere meisjes. Of eigenlijk staat er. Het is niet duidelijk, iedereen kan potentieel gevaar lopen in een park. Heb je het gevoel dat hier alle mensen even welkom zijn? En dan bedoel ik jongeren, ouderen, meisjes, jongens, mensen met een andere genderidentiteit, mensen van kleur, mensen met verschillende achtergronden. Hoe zie je dat? Eerlijk antwoord.

SPEAKER_04 8:52

Ik vind dat er. Wacht even, je moet even opnieuw beginnen. Geen probleem. Het is een moeilijke vraag. Ik stel even nadenken dat ik er juist heb antwoorden.

SPEAKER_05 9:06

Ik vraag het ga nog een keer een haakje openen om geen te rooskleurige beeld te schetsen. Of van de robberij. Ja, we willen natuurlijk dat iedereen elkaar ontmoet. Maar gaat een witte oude vrouw gemakkelijk met een zwarte jongen op een bankje zitten. En omgekeerd, ga jongeren in gesprek met ouderen. Ik noem nu maar één jaar.

SPEAKER_04 9:30

Ik heb gemerkt toen de expositie hier was, dat er vaak oudere mensen wel de conversatie aanhingen met mij en die zeiden, ah, ben jij dat niet op dat bord? En dan zei ik, ja, dat ben ik. En dan zeiden ze, ah, maar zo tof. En wat houdt dat eigenlijk allemaal in? En dan begon ik daarover te vertellen, en dan zeiden ze: Ah, ik ben content dat de jeugd nog een keer iets doet. Ik ben content dat ze ermee bezig zijn. En dan denk ik, ja, ja, oké, oké. Maar dan zie ik bijvoorbeeld dat er daar jongeren lopen en die vragen bijvoorbeeld. Dan praat ik over allochtone jongeren, die bijvoorbeeld vragen aan een oud vrouwtje: ja, zeg jij toevallig de weg naar de Langestraat ofzo, zeg nu maar iets. En dan zijn zij, dan zijn ze zo heel schuchter en durven ze niet echt antwoorden. Dus ik denk dat het vooral ook de oudere mensen zijn, die moeten durven geloven in wat de wereld nog te bieden heeft, en dat ze een beetje moeten openstaan voor andere culturen, andere etniciteiten. Voor alles moeten openstaan. En ik denk dat dat met de roddelij, vaak de jongeren zitten aan de linkerkant en de ouderen zitten aan de rechterkant. Maar als je een keer een conversatie met een ouder mens begint, dan besef je echt hoe grappig die mensen zijn en hoeveel levenslessen ze geven in één zin. Bijvoorbeeld je zegt, ah, ik ben een broodje aan het eten. Ah, maar weet je dat dat broodje. En dan beginnen ze daar heel vertellement over te doen. En dan kijk ik zo en dan denk ik, ze hebben daar waarschijnlijk zoveel genoten om een keer met iemand te praten. Dus misschien moeten ze dat gewoon een beetje meer doen. Een beetje meer open-minded zijn voor conversaties en voor alle andere dingen die de wereld nog te bieden heeft.

SPEAKER_05 11:12

Oh my chique. Ik denk dat je permanent op één van die banken moet zitten. Op een duur dat helemaal vol zijn.

SPEAKER_04 11:20

Ik denk wel dat mijn sociale batterij serieus naar beneden gaan.

SPEAKER_05 11:24

Oké, is er nog iets anders dat jij wilde zeggen tegen mij over het park, over de omgeving, de publieke ruimte.

SPEAKER_04 11:31

Ja, ik heb gehoord dat je van ver komt, maar ook altijd wel om een keer te roddelen met de oude mensen. Dat is een portrect. Dat is toch een eentje om zo'n keer te roddelen op een bank. Maar het is een meerwaarde je leven.

SPEAKER_05 11:42

Ik heb me jouvreel.

SPEAKER_04 11:44

Alle merci en welk examen ben je vanmiddag. Vanmiddag had ik aanrijkskunde en morgen heb ik Nederland. Morgen Nederlands en lasten? Nee, dat moet ik hem. Dat is iets. Ja, ja. Ik kan dan dus nog een beetje tips vragen aan de oude mensen op de rodelrij, voilà, denk ik, maar je raag gedaan, die zo.

SPEAKER_05 12:15

Ik kom hier naast je zitten. Maar dat is Donique, ik ben Elena, je weet wat ik hier kom doen vandaag. Ik zit hier al sinds gisteren avond, niet sinds. Ik ben ook gaan slapen, maar ik wil het park wel eens aanvoelen avond. Mag ik jou eerst vragen: ben jij van Ostende?

SPEAKER_02 12:36

Ik ben niet van Ostende. Ik werk voor Theater en Zee als programma sinds drie jaar. Maar het is wel zo dat mijn familie van Westende is en van Lombard zijn. Dus de kust is sowieso iets wat ik me heel vertrouwd voel, maar vooral ook Ostende, omdat het de plek was waar ik met mijn grootmoeder altijd Wafels kwam eten. Dat was de grote stad. In die zin ben ik er wel mee vertrouwd. En daar hangt wel nostalgie aan vast. Ja, en ik voel dat ook zo, mijn grootmoeder, die voor mij, die ondertussen al overleden, die is gelukkig heel oud geworden, maar die wandelt hier precies zelf ook nog rond. Het zou zeker iemand geweest zijn die je op zo'n roddelrijk komt terecht vind. Geweldig.

SPEAKER_05 13:17

En dit park ken jij wel al heel lang. Ook als kind ben je hier al geweest.

SPEAKER_02 13:23

Ja, maar dat was bijna een soort doorsteek naar de Winkelstraten en dat je een goede wapels kunt, heb ik met je naam vergeten. Het is niet Harry. Dus dat was de doorsteek eigenlijk van dan. We kwamen van de kustran en nee, we stopten aan het station. En dan wanden we van het station eigenlijk door het park hier naar het centrum van Osten.

SPEAKER_05 13:42

Ik hoor van meerdere mensen dat dit park toch echt een plek is waar ze doorwanden om ergens anders te gerijden.

SPEAKER_02 13:48

Ja, maar dat is ook omdat wel een hele leuke manier is om een doorsteek te maken, omdat je eigenlijk verbindt zowel de kust als het station. Maar het is ook zo als je van die kant komt, de Turnout ST-weg meer, die kant dat je ook op een mooie manier kunt kruisen. Het voelt ook alsof je anders een omweg maakt. Je hebt het gevoel van: het is een mooi zicht en ik doe een kortere weg.

SPEAKER_05 14:07

Het is eigenlijk onvermijdelijk om daardoor te wandelen. Maar er zijn ook wel veel mensen die er echt komen wandelen, vaak met de hond. Kan je iets meer vertellen over jongeren in dit park? Is dit een plek waar veel jongeren komen?

SPEAKER_02 14:23

Het is zo natuurlijk tijdens Theater aan Zee, en dat is ook iets wat we ons van bewust zijn, wordt dat park eigenlijk wel elf dagen en eigenlijk veel langer. Want die opbouw duurt twee weken. Dus vanaf ergens zo'n half juli, zeker iets vroeger, wordt dat park voor een stukje helemaal langs de kant van de Grote Post, helemaal omgevormd, omdat dan in ons festivalcentrum komt. En dan merk je ook dat we wel veel plaatsen nemen. En onze jongeren van Youth zijn dan heel erg aanwezig, vooral aan het podium, waar we wonderwaar hebben, dus aan de achterkant van het park. Maar tegelijkertijd voel ik ook, bijvoorbeeld, mijn dochters komen ook altijd mee. En we zitten vaak in de Ufrazina-Benaardstraat. En als je langs die kant uit het park wandelt, zal ik eigenlijk aan mijn dochters toch vragen om rond te gaan. Wat een beetje tegenspreekt, wat ik daar juist zei, namelijk is een korter doorsek, omdat je toch voelt dat er bepaalde kanten van het park zijn waar zeker, denk ik, vrouwen en jonge vrouwen zich niet helemaal op het gemak voelen. En ook dus de jongeren van Tasius, die ook hebben deelgenomen aan dit project en die bij het Theater Enzien natuurlijk aanwezig zijn, hebben ook het gevoel dat een bepaalde kant, de achterkant, de donkere kant van het park, een plek is die je vermijdt.

SPEAKER_05 15:29

Ken je concrete incidenten die hier in dit park gebeurd zijn, moet ik jou daar vragen?

SPEAKER_02 15:35

Ja, incidenten is een groot woord, er zijn wel een aantal onaangename ervaringen die nog niet geëcaleerd zijn, maar waarvan je toch voelt dat je vermijdt ze en je doet een omweg om te zorgen dat het niet verder escaleert.

SPEAKER_05 15:48

Ja, natuurlijk, dit park is geen alleenstaand geval van een publieke plek, zoals er vele zijn in Vlaanderen en over heel de wereld. Waar misschien niet iedereen zich even welkom voelt. En zeker niet op elk moment van de dag. Kan je daar iets meer over zeggen? Wij willen dat die robberrij natuurlijk tot leven komt. Ideaal zou zijn dat iedereen erop komt zitten, dat iedereen met elkaar babbelt.

SPEAKER_02 16:19

Geef me eens een reality check of de ideale situatie die zie je het. Het is natuurlijk zo dat inderdaad, in een stad zijn parken een plek die openbaar zijn, publiekelijk, en dus eigenlijk in het beste geval, iedereen heeft recht om daar zijn plek te vinden. Dat vind ik ook zelf wel belangrijk. En om dan terug tijdens het festival, wat wij natuurlijk ook proberen te doen, is de bewoners die er zijn, bewoners nalandingstekens, maar de mensen die het park anders bewonen, of het gevoel hebben dat het park is van ons, van ons stand, proberen we ook te betrekken bij het festival. Zo werken we samen met de nachtopvang, waar we mensen die geen vaste plek hebben, hier ook als vrijwilliger aan de slag komen. En we proberen ook via ons publiekwerker in gesprek te gaan met mensen die bijvoorbeeld vaak rond het horloge bevinden, zodat iedereen op een bepaalde manier toch het gevoel heeft. We krijgen ook in die periode nog altijd wel onze plek. Wat betreft zo'n rodelrij en het initiatief daar rond, denk ik wat zelf heel leuk is, wat ik zelf ook tof vind, is door u neer te zetten in zo'n rij, ontmoet je per definitie niet mensen uit je eigen bubbel. En dat gebeurt hier ook wel echt in het park. En het geeft u de vrijheid om recht te staan en weg te gaan, of in het gesprek te blijven. Dus dat de mooiste manier is om eigenlijk iedereen of zo tegen te komen en even te vragen: hoe gaat het?

SPEAKER_05 17:32

Zeker, ik heb al veel mensen ontmoet. Gisteren en vandaag. Ik heb zelfs al een knuffel gekregen. Is het waar? Iemand uit de Filipijnen die zei op het einde van ons gesprek, je kunt een knuffel geven. En wanneer zie ik jou terug? Ik zeg ja, hier in het park op de Roddelrij.

SPEAKER_02 17:51

En het is ook zo, denk ik. Wat ik mij soms afleg, is wanneer doen we dat? Wanneer gaan we zo op een bankje zitten in het park? En voor mijzelf merk ik vaak dat dat is als ze zo even toch, er moet wel lucht door je hoofd. En ik heb daar wel altijd een boek mee, maar eigenlijk kom ik niet om dat boek te lezen. Eigenlijk is dat een manier. Je hebt dan een houding of een handeling. Maar eigenlijk is het zo precies, je hoort dat nu ook, hoort de vogels, gehoort werken die bezig zijn. Je kunt eigenlijk op zo'n bankje ook ongenerd kijken naar mensen die passeren, dat anders ook niet mag. Je kinderen zeggen van je mag niet zo staan enzo. En dus denk ik dat dat ook het ideale moment is voor de lichtheid van een korte ontmoeting, die soms ook dan ineens misschien wel een verdieping kan krijgen, of toch van grote betekenis kan zijn.

SPEAKER_05 18:34

Ja, ik denk dat er ruimte is op de roddelreden, zowel voor small talk, lichte gesprekken over roddelen, misschien zelfs. En ook gewoon echt diepe gesprekken. Ik heb hier gisteren nog mensen van Turkije, Libië, mensen van uit andere steden in België, mensen uit Nederland die hier op vakantie waren. Man van de Filipijnen van morgen. Dan ook iemand die zei, die eigenlijk een beetje een soort encyclopedie van de robberij was, die zei: Er is een man uit Tibet, die zit altijd daar. En die oude vrouw, die gaat het morgen zien. Morgen vanmiddag zal die daar zitten. Er zit wel wat in, denk ik, een plek voor ontmoetingen. Ik vroeg mij ook wel nog af. Want het is natuurlijk gemakkelijk met zo'n ontmoetingsverhaal en de roddelrijst, dat metafoor voor. De gemakkelijke ontmoeting, tussen iedereen die elkaar anders niet spontaan ontmoet. Maar ik wil ook wel eens spreken over waar het misschien schuurt.

SPEAKER_02 19:39

Mijn gevoel is dat we waarschijnlijk ergens toch te veel allemaal in onze eigen bubbels blijven zitten. En dat dat natuurlijk wel waar is dat we kunnen dromen van een samenleving waar iedereen waar er geen schotten meer zijn en waar iedereen met elkaar in gesprek gaat en zo. Maar vanuit mijn eigen ervaring op verschillende plekken te wonen, heb ik wel gemerkt, bijvoorbeeld in een stad, heb je vaak geen tuin of zo'n klein koerken, komt het toch naar buiten en dan ontmoet je je buren, ontmoet je toch mensen in de winkel op een bankje in het park. En ik denk dat mensen veel makkelijker geneigd zijn om over verschillen heen te stappen door een gewoon gesprekje. En dat gaat dan over: heb je goed geslapen? Vind je die buurman ook zo vervelend? Hoe is het met de kinderen? Is je dochter gestudeerd? Is het gelukt met examens? En ik denk dat dat bedoelt, we moeten vanuit de kleine anekdotes beginnen, omdat we ons dan veel makkelijker met iemands verbinden. Dan vinden we de verschillen minder groot dan als we vanaf afstand iemand zien die bij wanneer van spreken niet op ons lijkt, niet klinkt zoals wij. Dus ik denk het wel, of dat dat allemaal, zoals wij, het idealiteit in ons hoofd, zal lukken, dat zal niet altijd zo zijn. En er zal ook aan zo'n bankje, ook wel eens waarschijnlijk, iets helemaal fout gaan, of er zal ook wel eens gediscussieerd worden of stereotypen bevestigd worden of zo. Maar iets wat ik ook belangrijk vind, en dat probeer ik mijzelf nu wel echt toe te verplichten, is als we zoiets zien om daar wel iets over te zeggen. Want we hebben de neiging om als we iets zien gebeuren in een publieke plek van te zwijgen of ons terug te trekken, en eigenlijk mogen we dat niet doen. Eigenlijk moeten we toch durven zeggen op een rustige manier. Dat is niet oké, of wat gebeurt of kan ik helpen.

SPEAKER_05 21:17

Ja, en je merkt ook, ik sprak gisteren met een man uit Libië. En die heel veel wist over de Belgische geschiedenis en de geschiedenis van ons tendenci. Tot op het punt, dat was je een antwoord voor mij, en die zei ook van. En dat kan wel een barriere zijn. Dus ik denk dat soms gewoon dat is, hè, gewoon al dat accent. Om dan te beseffen twee minuten later dat die persoon perfect verstaanbaar is.

SPEAKER_02 21:51

Ja, dat is ook wel eigen hier in Osten, ze zullen misschien niet zo graag horen, maar bijvoorbeeld, mijn ouders zijn dus van West en Lombard zijn, je zou nu toch zeggen. Op een bepaalde manier dat ik een stukje West-Vlaamse identiteit heb, alhoew ik natuurlijk in Gent ben opgegroeid, maar je voelt om erbij te horen, is dat West-Vlaams eigenlijk wel echt belangrijk. En ik denk dat dat misschien ook een beetje historisch gegroeid is het idee dat we ons als streek misschien ook wel een beetje verdedigen tegen die grote havenstad die Antwerpen is en tegen die andere die universiteiten hebben en die denken dat ze zoveel meezen. Maar ik denk dat West-Vlaanders op dat vlak ook wel mag openklappen en er mag op vertrouwen dat ze omarmd worden. Maar hier speelt, het zou bijna ideaal zijn voor iedereen die hier echt wilt integreren om echt het West-Vlaans te leren. Je gaat dat een toegangsport een goed gesprek.

SPEAKER_05 22:39

Ja, maar dat kan voor zijn.